Ανάγκες...

Οι ανάγκες μας...στοιχείο αναπόσταστο στην ψυχή μας...

Μια ανάγκη δεν μπορείς να την απορρίψεις ...

δεν μπορείς να κάνεις οτι δεν την βλέπεις, ενώ υπάρχει...

δεν μπορείς να την προσπεράσεις...

μια ανάγκη μπορεί να κάνει ακόμη και τον πιο έξυπνο άνθρωπο, κουτό...

μπροστά στην ανάγκη η ευφυία χάνει τη δύναμική της...

μετριάζεται...

εκφυλίζεται...

μια ανάγκη μπορείς μόνο να την θάψεις...αλλά αυτό θα το πληρώσεις πολύ ακριβά με τον καιρό...

οταν αυτή θα εμφανιστεί μέσα απο τα άδυτα της ψυχής σου, απο εκεί που την είχες θάψει, εσύ έξυπνε άνθρωπε, για τα καλά...

οταν θα εμφανιστεί - γιατί είπαμε δεν μπορεί να εξαλειφθεί- τότε, θα χει τόση δύναμη...

τόση φόρα...

σαν ένα κύμα που έρχεται κατά πάνω σου μετά απο μια γαλήνια στιγμή μέσα στη θάλασσα....

με τη διπλάσια ορμή...

θέλωντας να πάρει πίσω, και με το δίκιο της, κάθε χαμένη στιγμή που της στέρησε η ευφυία σου

μετά απορείς πώς μπορεί ευφυία και ανάγκη να συνυπάρχουν μέσα σ ένα σώμα...

Ή μετονομάζεις τον όρο "ευφυία" και προσαρμόζεσαι στην φύση σου...

Λες: "Όσες περισσότερες πηγαίες ανάγκες μου καλύπτω, τόσο πιο έξυπνα φέρομαι"....

Ατιτλο

Καταρρέω απο συνοχή......

Aκούς;

"δεμένο και δετό με το εδώ και τώρα το «αγαπώ» μου….

δεν ακούγεται!σε λάθος χωροχρόνο το ούρλιαξα ψιθυριστά ..

ούτε γω δεν τ’ακουσα…."



ποσο ζωτικης σημασιας ο χωροχρονος...

η στιγμη που θα ουρλιαξεις το "αγαπω"...

οταν ολα ειναι λιγο μετα η λιγο πριν..

που να ακουστεις...

μονο η ηχω μενει στο τελος..

κ εσυ..

με μια σιωπη στην ψυχη...

να λεει δυνατα "δεν τ ακουσα το σ αγαπω σου"

Αποφάσισα για σημερα....

Με αποποιουμαι για σημερα....ισως αλλη φορα...δεν ξερω...
ισως αλλη φορα καπου αλλου να ξαναβρεθω με το τωρα...
για σημερα με αποποιουμαι μεχρι να ξημερωσει κ βλεπουμε...
απο την αλλη μερια...θα περπατησω την σκοτεινη...γεματη φως ομως απο μενα...
ετσι μπορω για σημερα...
με αποποιουμαι για σημερα κ μαζι με μενα κ εσενα που περπατας απο την αλλη πλευρα...
την εκ διαμετρου αντιθετη φορα του συναισθηματος...
αποποιουμαι κ το συναισθημα αυτο...που ανηκει στο "τωρα"..
ειπαμε..για σημερα ετσι μονο μπορω..
τι γελας..κατανοεις η κυνηγας ?
εγω για σημερα μπορω μονο να καθομαι κ να χαζευω...
ειπαμε..στην αλλη πλευρα..την σκοτεινη που φωτιζει απο μενα..
αν κατανοεις, σιωπας....αν κυνηγας, μιλας...δεν ξερω...
μονο χαζευω με μανια το μονοπατι π παιρνω ασυνειδητα..
καθε φορα που ανηκει στο τωρα...
σε αυτο που αποποιουμαι κ δεν θελω να ξερω..
τα ματια δακρυζουν απο μισος και εγω κυνηγω την σκια...το προτιμω απο το να κυνηγα η σκια εμενα..εδω,μεσα στην σκοτεινη πλευρα π διαλεξα να περπατησω για σημερα..
εσενα δεν σε ξερω οπως εμενα..αγνωστο κ το μονοπατι..
τρεχω τρεχω ισα ισα για να φτασω την σκια κ μετα ξαναχαζευω κατι δυσοιωνο..
με αποποιουμαι ξανα για να με αντεξω κ συνεχιζω την σκοτεινη πορεια...
στην αντιθετη πλευρα του καθενα απο μενα..
με αποποιουμαι για σημερα..ισως αλλη φορα...δεν ξερω..
ισως αλλη φορα καπου αλλου να ξαναβρεθω με το "τωρα"...
για σημερα αποποιουμαι εμενα κ ο,τι φερω κ αποτελω...
ετσι μπορω για σημερα...αυριο βλεπουμε...ας ξημερωσει κ βλεπουμε..

Ακούω,Βλέπω,Αισθάνομαι...

Ακους;Βλέπεις;Αισθάνεσαι;
το παιδακι εκεινο σου χαμογελα...
οχι για να το χαιρετισεις, μα για να του μιλησεις..
Ακούς;Βλέπεις;Αισθάνεσαι;
Οι ψυχές κυκλοφορούν γυρω γυρω σου...ολο & πιο γυρω σου..
οχι για να τις θαυμάσεις, μα για να τις δεις...
απο μεσα προς τα εξω..οχι απο εξω προς το πουθενα...
Κ οι καμπάνες χτυπούν...
οχι για να τις ακούσεις,μα για να τις ασπαστείς..
να τις νιώσεις...καθε κυριακή...
καθε μερα δηλαδή που είναι κυριακή..
& η τρέλλα..εχει να κάνει με σενα...
Την ακούς;Την Βλέπεις;Την αισθάνεσαι;
Οσο πιο κοντά της,τόσο πιο μεσα της...
Τοσες ψυχές βιασμένες...
Τις ακούς;Τις βλέπεις;Τις αισθάνεσαι;
Κοιμούνται τον υπνο του δικαίου..
για να ξυπνήσουν οταν θα χουν λυτρωθεί..
Οχι απο τους αλλους...
οχι απο κεινους που απλα ακούν & βλέπουν,
μα απο κεινους που αισθάνονται...
Τοσες βιασμένες ψυχές κι εσύ με την δικη σου..που χρόνος για τις αλλες;
Ολες τους μαζι...ολοι μας μαζι...
Ακούς;Βλέπεις;Αισθάνεσαι;
Οι καλημέρες ισως ειναι αρκετες για μια αγαπη...
τα χαμογελα ισως ειναι αρκετα για μια δοση ευπρέπειας...
το χερι σου...το χερι σου...ισως ειναι αρκετο αν δοθει με στοργη...
γιατι το αιμα..μονο με στοργη σταματα..
Ακουω,Βλέπω,Αισθάνομαι..
καθε μερα αυτες τις ψυχές με λυπη μα και στοργή..
καποια μέρα ισως..ξυπνήσουν απο τον υπνο του δικαιου..

Τα στιγματα...

Χρόνια καθισμένη σε αυτη την καρέκλα..
Τι να απέμεινε...
Απο τη μέρα που γεννήθηκα, διχασμένη...
Κάθε τόσο κόβω & ξεριζώνω όλα τα φύλλα του φυτού...
Του φυτού που υπάρχει & μεγαλώνει χρόνια τώρα
στο σαλόνι μου..
Εγώ δεν έχω ιστορίες ερώτων, ούτε φανταχτερά πάθη..
Εχω μόνο κάτι μαύρα στίγματα & πινελιές κόκκινου
στην παλέτα
Τέτοια στίγματα που θα δεις μόνο σε δρόμους δύσβατους...
Δώσε μου το ΄χερι σου για να δω ποιος είσαι...
Οταν μάθω ποιος είσαι, θα ξέρω ποιος είμαι...
Θα μ'έχω προλάβει σε κάποια στροφή..
Λίγο πριν τον θάνατο μου..
Κι εκεί λένε οτι θα συναντήσω κι άλλους...
Οι γνωστοί μας άγνωστοι...
Αυτοί οι άνθρωποι της ζωής, που άφησαν το στίγμα τους...
ο καθής για διαφορετικό λόγο...
& με διαφορετικό τρόπο...
Αχ αυτά τα στίγματα..
Αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η ζωή μου χωρίς αυτά..
Ή το χρώμα είναι που φταίει;
Το μαύρο...
Μάυρο στίγμα, έχει διαφορά απο στίγμα σκέτο...
Αν πρέπει να επιλέξω πάντως,
προτιμώ το μαύρο απο το σκέτο..
Ούτε τον καφέ μου δεν πίνω σκέτο...
Ούτε οι σκέτοι άνθρωποι με χαροποιούν...
Κι αν ήταν κι εμπριμέ ακόμη καλύτερα!
Μεγάλο μπέρδεμα.. θα μου πεις...
Τόσες στιγμές χωράνε μέσα σε εμπριμέ καταστάσεις!
Ποια να πρωτοθυμηθείς & ποια να κρατήσεις...
Κι αν πιάσουμε & τις κόκκινες πινελιές..
Με αυτές δεν έχω να κάνω & πολλά ακόμη...
Ηταν αρκετά κόκκινες για να παραμείνουν ανεξίτηλες...
Αναγωνρίζω παρελθον κάπου μέσα σε αυτές...
Αλλα δεν θυμάμαι το ποιον του..
Μικρή σημασία...
Ξεριζώνω & το τελευταίο φύλλο που έχει απομείνει...
Ετσι, θα υπάρξει χώρος για κάτι καινούριο, σκέφτομαι...

Συμπέρασμα 4ο

Ευτυχούμε μέσα απ την δυστυχία μας...

Συμπέρασμα 3ο

Η πραγματική αγάπη πληγώνεται μόνο όταν δεν μπορεί να εκδηλωθεί...

Συμπέρασμα 2ο

Καλός άνθρωπος ειν ο λιγότερο κακός....

Ατιτλο (Ιούλης 2006)

Την ώρα που θα γεμίζει το μυαλό μου με άδειες σκέψεις
Θα φανείς απ το πουθενά σαν το όνειρο
Και θα ρωτήσεις γι αυτή την ώρα
Θα ρωτήσεις: "T'ι ώρα είναι;"
Kαι θα αποκριθώ: "Η ώρα του Παραλόγου"
Το Παράλογο θα ξεγλυστρίσει μέσα απ το νέφος
Και θα απευθυνθεί στην Λογική:"Η ώρα δεν υπάρχει,
εσύ την δημιουργείς"
Τότε η Λογική θυμωμένη που το Παράλογο
αμφισβητεί τον χρόνο,θα ξαπλώσει στο αγριόχορτο
και θα μονολογήσει:
"Χρόνος μπαίνει,χρόνος βγαίνει στο παράθυρο κοιτά
Την πετσέτα του στεγνώνει μέσα στα υγρά νερά
Το ρολόι του κουρδίζει στα απύθμενα,κρυφά
Και το μπόι του μετράει μέσα σε θολά κουτιά
Την ανάσα σου να κάμπτεις,δίχως να φυσάς τρελλά
Την αγάπη σου ν απλώνεις, δίχως να ζητάς πολλά
Είναι ο χρόνος που τελειώνει στα πυκρά,μικρά κλαριά
Και τον άνθρωπο θυμώνει στην αυλή του πουθενά...

Ατιτλο (25/07/2006)

Τρελός στιλοβάτης στην άκρη του νου
Μαζεύει κομμάτια χαμένου καιρού
Παράθυρο κλειστό,καίκι αδειανό
Στην άμμο τη λεπτή θα γράψω Σαγαπώ
Σταλαγματιά ψυχής αγγίζει τη σωτηρία
Αλλά εσύ με στάχτη θέλεις να λουστείς
Με στάχτη πυκνή,πηκτή,γκρι
Γκρι όπως το δέντρο της καρδιάς
Και ο χτύπος της σκουριάς
Γκρι σα το παρελθόν σου
Και την τωρινή ζωή σου
Που ζει μέσα σε σύννεφα
Απο σπασμένα βέλη
Βέλος με χτύπησε στη μέση
Του πουθενά
Και φόρεσα το κιμονό
Για ν αποφύγω τις πληγές
Σα βρέφος με κοιτάς και γελάς
Η τρύπα που μεγαλώνει ολοένα
Δε σε φοβίζει
Σε αφήνει αδιάφορο
Αδιάφορο απο ο,τι συμβαίνει μέσα σε αυτήν
Το σκίρτημα θυμάται την ύπαρξη του
Και ζωντανεύει ξανά
Σα το γδύσιμο ενός κέρινου ομοιώματος
Σα τον αλλοπαρμένο πρίγκιπα
Που ζητά παρηγοριά απο μια τελετή συμβάντων
Η λίστα της αναμονής έχει πια τελειώσει
Κι όλοι χειροκροτούν τον ανελέητο πόθο
Του μέλλοντος...

Σε πήρα σοβαρά (Απρίλης 2010)

Πετάχτηκε η άνοιξη με τις αμυγδαλιές
Και περιμένω να φανείς γεμάτος μυρωδιές
Το πήρα σοβαρά Σε είδα πιο βαθιά Και μάτωσα ξανά
Εισέβαλαν & οι μορφές
Με τις φτερούγες σα μυρτιές
Και περιμένω να φανείς ή έστω να σαι ειλικρινής
Το πήρα σοβαρά Σε είδα πιο βαθιά Και μάτωσα ξανά
Μισάνοιξαν οι φυλλωσιές
Απο τις άγριες μουριές
Σαν άνοιξη σε καρτερώ απ το περβάζι το χτιστό
Το πήρα σοβαρά Σε είδα πιο βαθιά Και μάτωσα ξανά
Σήμερα με πορτοκαλί τον ήλιο που μεσολαβεί
Πριν απ το βράδυ το μακρύ
Πλυμμύρισες με τη σιωπή,ενώ & πάλι μου χες πει
Πως θ αποφύγω την πληγή την άδοξη αυτή στιγμή
Το πήρα σοβαρά Σε είδα πιο βαθιά Και μάτωσα ξανά
Οι πεταλούδες έχουν βγει χρωματιστές σε ήλιο χρυσαφί
Πετάνε πια εδώ και κει
Πετώ και γω μαζί..
Το πήρα σοβαρά Σε είδα πιο βαθιά Και μάτωσα ξανά
Λιγόστεψε & η βροχή που μεταδίδει θλιβερή
Την παρουσία στην ψυχή
Γέλασα καθώς μπορεί
Να χες μέσα σου αλήθεια καθαρή
Το πήρα σοβαρά Σε είδα πιο βαθιά Και μάτωσα ξανά
Ελεγες διάφορα πολλά
Σημαντικά & φωτεινά
Δεν περιμένω πια να ρθεις,αλλά να σαι έστω ειλικρινής
Το πήρα σοβαρά Σε ειδα πιο βαθιά Και μάτωσα ξανά
Τώρα ξανά παρακαλείς ο,ποτε γίνεται να δεις
Αυτό που εσύ αιμορραγείς
Τόσο καιρό...
Αλλά αργείς
Τι κι αν το Πήρα σοβαρά Και σε είδα πιο βαθιά,
Μάτωσα ξανά....

Ισίδωρος

Απροκάλυπτα τα σχέδια που ετοιμάζω για το μέλλον
Καμιά φορά με ξεγελά το παρόν και με τραβά το παρελθόν
αλλά γρήγορα επανέρχομαι στην αρχική διατήρηση των σχέσεων μου
Μεταξύ αγάπης και μίσους
Φιλίας και έρωτα
Διαμάχης και ηρεμίας
Καλοσύνης και εκκεντρικότητας
Στιγματισμένες οι υφές των τραγουδιών μου
φωνάζουν την ολοκλήρωση μιας νότας
Μιας νότας που διέφυγε του ονείρου
και απέσπασε τις καλύτερες κριτικές κοινού
Ασύλληπτη η μελωδία στα κουφά αυτιά των εχθρών μου
Αψεγάδιαστο και το δικό μου κονσέρτο
που μόλις με είδε αφανίστηκε απο προσώπου γης
Κάπου στο αχανές μέλλον θα με βρείτε
εκει οπου με ψάxvω κι εγώ..

Συμπέρασμα 1ο

Την απόγνωση την αποδοκιμάζεις

με χίλιους τρόπους,
μέχρι να βρεις τον κατάλληλο

και να την χτυπήσεις...

Πέρασεν η ώρα...

Αγαπημένε,πέρασεν η ώρα
και εσύ δεν έρχεσαι
Παρά ταξιδεύεις σε πολιτείες ξένες
Πέρασεν η ώρα
και εσύ τραγουδάς τις χαμένες ελπίδες
του παρόντος
Αγαπημένε...
Τι κοντοστέκεσαι εκεί και δεν έρχεσαι;
Παρά φορώντας τον μανδύα του κάλλους
περυφανεύεσαι για καιρούς άλλους
Μην περυφανεύεσαι,
παρά να απογοητεύεσαι
γιατί πέρασεν η ώρα
Αγαπημένε...
Τί μου ανταποκρίνεσαι
αφού δεν σε ενδιαφέρει η ζωή μου;
Πέρασεν η ώρα πια
και δεν αφουγκράζεσαι την ψυχή μου
Παρά κοντοστέκεσαι εκεί
με ενα όραμα άγνωστο χωρίς εμένα μέσα
Αγαπημένε..
Πέρασεν η ώρα του σπαραγμού
και εσύ δεν έρχεσαι
Παρά κουνάς το χέρι με αδιαφορία και ομορφιά
Πόση ομορφιά να κρύβει μια συγκίνηση πεπερασμένη;
Πέρασεν η ώρα
και εσύ δεν τραγουδάς πια...
Παρά λούζεσαι στη χρυσόσκονη του αέρα με ορμή
Μην λούζεσαι
Παρά να κοίτεσαι
Γιατί πέρασεν η ώρα
και δεν αναπνέεις πια όπως πριν
Αγαπημένε...
ουτε εγώ αναπνέω όπως πριν
Πέρασεν η ώρα...

Η μετάβαση στην άλλη πλευρά...

Όλοι περνάμε αρκετές φορές απο

την κόλαση στην διάρκεια της ζωής μας..
Το πέρασμα μας όμως είναι παροδικό..
Είναι το κενό ανάμεσα σε αυτό που ήσουν

κ σε αυτό που έγινες μετά απο αυτό που ήσουν..
Οχι, οτι αλλάζεις επι της ουσίας το καλούπι σου..

Απλά περνάς σε μια άλλη πλευρά..
Διάσταση πλευράς είναι...
Οπτικής...
Μετατροπή οπτικών στον ίδιο πραγματικό κόσμο..
Κάτι σαν μεταμόρφωση..΄

Χωρις την ύπαρξη εξάλειψης
Κάπως έτσι ζούμε την ζωή μας..
Οσο ριζική και μοιραία κι αν είναι

μια απώλεια ή μια απόρριψη..
Οσο σημαντικό κι αν είναι αυτό που

μας άρπαξαν μέσα απ τα χέρια
ακόμη κι αν αλλάξαμε εντελώς, κι απ τον

προηγούμενο εαυτό μας
δεν ΄χει μείνει παρά μόνο η επιδερμίδα,

συνεχίζουμε να παίζουμε ρόλους
ζωής βουβά..
Αλλάζει ο ρόλος, αλλά τα σκηνικά ίδια..
Το μοτίβο ίδιο...Ζώντας..
Ανάθεμά κ αν καταλάβαινε ποτέ κανείς τις

ιδιότροπες μορφές τις σκέψεις μου
Να άλλη μια κόλαση.Ενα κενό μοναξιάς...
Η ακατανόητη σκέψη μου, η οποία μάλλον

φροντίζει να επηρεάζεται απο το συναίσθημά μου
και προκαλέι το γράψιμο
Αυτό το αταίριαστο γράψιμο σε εποχή βουής μεγάλης..
Οταν όλα βουήζουν πώς να ακουστείς εσύ;
Πώς θα κάνει η δική σου φασαρία τη διαφορά;
Φασαρία..Φασαρία..
Χωρίς αυτή ίσως όλα να χαν πάρει

ένα δρόμο πιο λιτό και βαθύ
Σωπαίνω κ γω μπας και αφουγκραστώ

το βάθος στην πραγματική του διάσταση..

Ατιτλο (Απρίλης 2009)

- Μέσα στις σκιες κρατάς το φυλαχτό νομίζοντας οτι αντιπροσωπεύεις το φως
Αλλά...
Το φυλαχτό διπρόσωπο...Δεν είσαι ακίνδυνος για ο,τι δίνεις
Εκεί μέσα στις σκιες, σίγουρα δεν είσαι...
Αν το αποτέλεσμα είναι που μετράει, τότε έχεις τις ίδιες πιθανότητες να βλάψεις
με οποιονδήποτε άλλο
Οσο κι αν οι προθέσεις διαφέρουν
Όλοι εξίσου επικίνδυνοι...
Γιατί δεν μπορείς να ξέρεις αν οι προθέσεις σου θα σε υπακούσουν
Αν θα σε ακούσουν και δεν θα σε προδώσουν
Εκεί μέσα στις σκιές
Δεν είσαι ακίνδυνος για ο,τι δίνεις
Η μαύρη νταμα της ζωής είναι κοντά και δεν ξέρεις τί αποφασίζει
Τί σκέφτεται να πράξει κάθε φορά
Αν θα συμφιλιωθεί με τις προθέσεις σου ή θα τις προδώσει...
Και μαζί με αυτές και σένα..
Είσαι εξίσου επικίνδυνη με μια επικίνδυνη
Γιατί το αποτέλεσμα μπορεί να ναι το ίδιο αν προδωθείς απ τις συγκυρίες
Και τότε..διόλου μετράνε οι προθέσεις σου
Τότε το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να κλαις κ να κουβαλάς αυτη την ενοχή
Οσο βαριά και να ναι..
Μέχρι να γίνει κάτι που να μπορέσει να την εξαλείψει
Εκείο μέσα στις σκιες δεν βλέπεις καλά...
Βγες απο κει! Πήγαινε αλλού..
- Πού;
- Δεν ξέρω..Αλλού, πάντως όχι μες στις σκιες!Εκεί δεν έχεις ορατότητα..Δεν έχεις αντίληψη..
- Και η μαύρη ντάμα που καραδοκεί; Τί θα την κάνω;
- Να την αντιμετωπίσεις. Όχι με φόβο..με θάρρος, έστω και μέσα στις σκιες..
- Πώς;
- Η μαύρη ντάμα είναι αυτή που κουβαλας μετά το συμβάν. Η ενοχή απαιτεί ανοχή..Για δες..
- Τί;
- Τις σκιες...Δικές σου είναι...Ολόδικες σου...Και τις κουβαλάς..Μια και μια άλλη..Προστίθενται εσώτερα..
- Όχι! Όχι άλλες...Δεν ξέρω αν μπορώ άλλες...
- Είπαμε αντοχή. Αλήθεια, πόση εμπιστοσύνη επέδειξες αυτή την φορά στο συναίσθημα;
Σε αυτή τη μαύρη ντάμα;
- Καμία!
- Τώρα κουβάλα λοιπόν τις σκιες σου και σταμάτα να σκέφτεσαι. Απλά κλαίγε και κουβάλα.
Μέχρι να αντιμετωπίσεις τη μαύρη ντάμα
- Μα πώς; Κλαίω! Να! Κάθε μέρα πενθώ γι αυτές τις σκιες...
Γι αυτές τις ενοχές..Που προστίθενται μια..κι άλλη μια..
- Μέτρα! Θα χάσεις το λογαριασμό.Δεν λογαριάζονται πια..
Είναι αμέτρητες όσο είναι δυσβάσταχτες..
- Ναι! Ακριβώς αυτό! Δυσβάσταχτες! Δεν είμαι ακίνδυνη για ο,τι δίνω..
Εκεί μέσα στις σκιες, όχι!
- Κλάψε κι άλλο! Μάτωσε κι άλλο! Δεν φτάνει!
- Κλαίω! Κλαίω και ουρλιάζω, αλλά αυτή η μαύρη ντάμα δνε λυπάται..Και οι σκιες δεν φεύγουν!
- Κλάψε κι άλλο! Δεν φτάνει! Πώς να εξαλειφθούν αλλιώς;
Δεν φτάνει! Μην σε λυπάσαι!
- Τόσο αίμα δνε φτάνει; Πόσο πια; Πόσο παραπάνω πρέπει να βιαστεί η ψυχή
για να μουδιάσει και να γαληνέψει;
- Κλάψε σου λέω! Δεν ακούς;
- Να οι σκιες! Να τες...Μια, δυο, τρεις...χάνεται το μάτι μου στο μέτρημα..
- Είπαμε είναι αμέτρητες οσο θα ναι δυσβάσταχτες. Μην τις μετράς. Μόνο κλαίγε και μάτωνε!
- Η μαύρη ντάμα πλησιάζει! Τί να κάνω;
- Τί να κάνεις..Να την δεις κατάμουτρα!
- Θα τ'αντέξω;
- Όχι. Γι αυτό να το κάνεις...για να μάθεις ν αντέχεις.Πώς αλλιώς;
- Κάπως αλλιώς;
- Δεν υπάρχει αλλιώς.Δες την!
- Μα είμαι ματωμένη! Δεν βλέπω μπροστά μου!
- Να δεις. Δες την ματωμένη. Αλλιώς οι σκιες δε θα φύγουν..
- Εχω γδαρθεί και στον αριστερό αγκώνα..για δες λίγο..
- Εσύ δες!...Την ντάμα!
- Κάπως αλλιώς;
- Πώς αλλιώς;
- Άμα χόρευα έτσι ματωμένη και γδαρμένη με τις σκιες; Aν εμπιστευόμουν αυτε΄ς αυτή την φορά;
Ίσως μάθω να εμπιστε'υομαι και το συναίσθημά μου..
- Κάντο!
- Έτσι ματωμένη;
- Έτσι!
- Μα δεν πιάνονται οι σκιες...Μόνο να βαραίνουν ξέρουν..
- Τότε δες την ντάμα..Αργείς!
- Την βλέπω..Σε βλέπω..
- Και; Πώς νιώθεις;
- Πόνο, κλάμα, αίμα...Δεν έχω άλλες λέξεις..Να πνιγώ απο το κλάμα ή απο το αίμα;
- Αρκεί να πιστέψεις. Να πιστέψεις μια φορά την ύπαρξή μου.Να με εμπιστευθείς..
- Να πνιγώ απ το κλάμα ή απ το αίμα; Κλαίω κ ματώνω συνέχεια..
- Να πνιγείς απ ο,τι θέλεις, αρκεί να εμπιστευθείς
- Φτάνει πιά! Θα πνιγώ!
- Αν πνιγείς, θα εμπιστευθείς.
- ..........................................................................ΤΕΛΟΣ............................................................

Σκηνή έργου...

Νεαρός Ανδρας: - Zητώ παρηγοριά απο κάτι που αναδύεται..Κάτι σκιερό & πρωτόγνωρο
Ωριμη Γυναίκα: - Ζητά παρηγοριά απο τον πόνο
Α: - Zητάω να μπορώ να αποκοιμιέμαι στο χορτάρι δίχως την παραμικρή έγνοια
Γ: - Ζητάει να αποκοιμηθεί ήρεμος
Α: - Ζητάω την άσκοπη σιωπή που εκείνη φέρνει μπρος μου και ανοίγει τα χέρια για να την καλωσορίσει μαζί με μένα..Δεν ξέρω μέχρι πότε θα περιμένει..Απλά στοχέυω στο όνειρο που αναβλύζει απ τα δυο της μάτια..Δεν ξέρω μέχρι πότε θα με νιώθει,απλά στοχεύω στην καλοσύνη που αναβλύζει απο τα δυο της χέρια..
Προς τα που να πάω..;
Γ: - Προς τα δω να ρθεις..Που σε περιμένω χωρίς την παραμικρή βιάση.Προς τα δω να σύρεις το κορμί σου που κουρασμένο παρακαλεί φροντίδα..
Α: - Δεν ξέρω αν με περιμένει...Δν..
Γ: - Ναι, σε περιμένω..Είπαμε,χωρίς βιάση..Αλλά με τρόμο μικρού παιδιού μήπως και εκμεταλλευτείς την εγκαρτέρηση και αργήσεις να παρουσιάσεις την άφιξη του κουρασμένου σου κορμιού
Α: - Δεν ξέρω αν με περιμένει ακόμη..Γιατί είν αργά και μπορεί να χει ξεχάσει..Μπορεί να χει εγκαταλείψει τη σκέψη της μορφής μου, τον πόθο του κορμιού μου του κουρασμένου..Ίσως μπορέι να...
Γ: - Όχι, δεν ξέχασα.Ακόμη ζει ο πόθος της εγκαρτέρησης.Μεγάλο τίμημα η ύπαρξη της προσμονής.Τόσο μεγάλο που σχεδόν τρυπά κάθε μου παραπανήσια σκέψη και λέξη.
Με προσμονή λοιπόν..
Α: - Ίσως μπορεί να χει εγκαταλείψει,γιατί η εγκαρτέρηση απαιτεί μεγάλη προσμονή κι αυτό θα ήταν για κείνη πολύ μεγάλο τίμημα.Μεγάλο τίμημα και βαρύ για την ανάλαφρη ψυχή της.Δεν ζητώ αυτό..Την προσμονή της..Αλλά να γείρω κάπου το κυρασμένο μου κορμί που κοιμάται και ξυπνά με τις διαθέσεις κάποιου που ατενίζει το ονειρο και αγαπά μια ανάλαφρη ψυχή.
Ζητώ να γείρω στην ψυχή αυτή..
Γ: - Γείρε!Η ψυχή αυτή υπάρχει απρόσμενα για κάθε κουρασμένο κορμί σαν το δικό σου.Μόνο για το δικό σου
Α: - Θα ναι άραγε μόνο για το δικό μου; Ή θα εξυπηρετεί κι άλλες στιγμές φευγαλέα;
Γ: - Μόνο για το δικό σου σου..Δεν μπορεί να εξυπηρετεί άλλες στιγμές ουτε καν φευγαλέα..Η εγκαρτέρηση είναι μια, για ένα σώμα..Το δικό σου..
Α: - Ζητώ παρηγοριά απο το χέρι της
Γ: - Αφησέ με να σ αγγίξω..
Α: - Ζητώ φροντίδα απ τις λέξεις της..Απ την αύρα της
Γ: - Αφησε με να σου μιλήσω..Ξέρεις..σε περιμένω καιρό με εγκαρτ..
A: - Ναι, ξέρω..Με εγκαρτέρηση..ή καλύτερα προσμονή..Αυτό δνε είναι το τίμημα;Θα ναι άραγε ακόμη εκεί..Να γείρω πάνω της..Να ακουμπήσω τη ζωή μου δίπλα στη δική της..
Γ: - Είμαι ακόμη εδώ..Φευγαλέα πλέον μα ακέραιη...Μπορείς πια να ακουμπήσεις δίπλα μου την ζωή σου για να μπορώ να..
Α: - Μπορώ να ακουμπήσω δίπλα της πλέον...Νομίζω ήρθε η ώρα..Αρκετή η προσμονή της..Αρκετή η κούρασή μου..
Γ: - Να μπορώ να σ αγαπήσω άφοβα, ελέύθερα!
Α: - Μπορείς!Οπως και γω!Σου παραδίδω το κορμί μου μαζί με την ψυχή μου..Φτάνει η προσμονή..
Γ: - Φτάνει...

Εγώ πάντα εκεί...(Μάρτης 2009)

Ανθρωπος και ψυχή..
Νους..
Διπλα στους ανθρώπους
Πάντα
Υπάρχει το "πάντα";
Ποτέ δεν υπάρχει το "Πάντα"..
Ποτέ;
Υπάρχει "Ποτέ";
Πάντα υπάρχει το "Ποτέ"...
Κι εγώ πάντα εκεί..
Ανθρωπος
Ανθρωποι δίπλα, μέσα, ανάμεσα
Ερχονται και φεύγουν
Κι εγώ πάντα εκεί...
Θέλω να ξέρω άραγε τί περιμένω
Κι είμαι πάντα εκεί...
Ανάμεσά τους..Δίπλα τους..
Με ξεχνούν
Με αφήνουν
Κι εγώ πάντα εκεί..
Να απορώ γιατί δεν κάνουν το "Πάντα" πράξη.
Γιατί πάντα να υπάρχει μια υπόσχεση η οποία δεν κρατά ποτέ..
Οσο πιο εύκολα μπορούν να δίνουν υποσχέσεις
Τόσο πιο δύσκολα τις κρατούν..
Πάντα..
Κι εγώ πάντα εκεί να περιμένω
μήπως και διαψευστώ
Μήπως και κρατήσει κάποιος τελικά την υπόσχεσή του
Ένας άνθρωπος κι ένας ακόμη
Μια ζωή..
Κι εγώ πάντα εκεί
Δίπλα της
Μέχρι ν αποφασίσει ν αποχωρήσει κ αυτή..
Ενα φύλλο έπεσε
Ένα φύλλο πέφτει
Οπως ένας άνθρωπος που φεύγει
Σκληρά και ξαφνικά
Αιματηρά,Αιχμηρά
Κι εγώ πάντα εκεί..
Με πληγές αυτή την φορά
Μετά την άπειρη φορά φυγής
Πληγωμένη
Ενας άνθρωπος κι ένας ακόμη..
ΜΙα άλλη ζωή
Καινούρια
Μεσα στη δική μου
Κι εγώ πάντα εκεί
Δίπλα της
Ενα αστέρι 'επεσε
Ενα αστέρι πέφτει
Όπως ένας άνθρωπος που φεύγει
Σκληρά και γρήγορα
Κάνω μια ευχή
Να μην ματώσω αυτη την φορά
Να πάψω να ματώνω
αλλά..
Τώρα πια το αίμα γίνεται πηχτό και ξερό
Ξεραίνεται πάνω στο δέρμα
Πάνω στην μεμβράνη της καρδιάς
Της ανήσυχης που συνεχώς χτυπά δυνατά
Στο τέλος το ξεραμένο αίμα την σφίγγει τόσο
που την σκληραίνει..
Αθελά της
Μετά απο αυτό
Εγώ πάντα εκεί..
Ξεραμένη πια, μα εκεί..
Χωρίς να ξεχνώ το "Πάντα"
Κρατώντας μια υπόσχεση που δεν δόθηκε ποτέ
Που απλά υπήρχε εκεί πάντα
Μέσα μου
Ακόμη κι όταν η καρδιά ξεραμένη
απο το αίμα χτυπούσε αργά τώρα πια
και βαριά...
Ενας άνθρωπος κι ένας ακόμη
Μια ζωή
Κι εγώ πάντα εκεί
Μέχρι να καταλάβω τί περιμένω απο το "Πάντα"
Απο αυτούς που έρχονται κ φεύγουν
Τόσο ελαφράν την καρδίαν
Τόσο εύκολα και σκληρά
Υπάρχει "Πάντα";
Ποτέ δεν υπάρχει το "Πάντα"
Ποτέ;Υπάρχει "Ποτέ";
Πάντα θα υπάρχει το "Ποτέ"....

Ενα μπαλόνι η καρδιά...

Mια μέρα χωρίς να το πολυσκεφτώ σου χάρισα την καρδιά μου...
Σε άφησα να την κρατήσεις,να την πάρεις αγκαλιά, να την ψηλαφίσεις,να την παρατηρήσεις..
Μα εσύ την έβαψες άλλο χρώμα..την τσαλάκωσες..
Μια μέρα χωρίς να το σκεφτώ σου χάρισα την καρδιά μου..
Σε άφησα να της μιλήσεις, να την κοιτάξεις,να την ακούσεις...
Μα εσύ την μύρισες, την ζούλιξες, την έβρισες γιατί δεν την καταλάβαινες...
Δε ρώτησα το γιατί...Απλά αποφάσισα να μην σου την παρω πίσω ποτέ..
Γιατί σου την χάρισα..Ο,τι χαρίζεται,δε παίρνεται πίσω..
σωστά;Ενα μπαλόνι είναι η καρδιά μου...
ανάλαφρο, κατακόκκινο, ζωηρό μπαλόνι...
χαρισμένο & δοσμένο στο χέρι σου..Να το κάνεις ο,τι θέλεις...
Μην αφήσετε ποτέ ενα μπαλόνι που σας χαρίζεται...
Μην το εγκαταλείψετε ποτέ γιατι κάποια στιγμή θα το μετανιώσετε..
Θα το αφησετε & θα χαθεί εκείνο χωρίς γυρισμό...
Ας είμαστε ενωμένοι & ανάλαφροι...
Ας έχουμε το θάρρος να χαρίζουμε το μπαλόνι μας χωρίς να το σκεφτούμε
& αυτος που θα το λάβει ας έχει το θάρρος να το κρατήσει σταθερά
& δυνατά για πάντα ανάμεσα στα δάχτυλά του,
χωρίς να το τρυπήσει & να το κακομεταχειριστεί...
Ολα τα άλλα είναι χαμένος χρόνος απλά..
σκεφτείτε πως κάθε κακομεταχείριση είναι χαμένος χρόνος απλά
& τίποτα άλλο.. γι αυτό μια μέρα χωρίς να το πολυσκεφτείτε..
χαρίστε την καρδιά σας...