Συμπέρασμα 4ο

Ευτυχούμε μέσα απ την δυστυχία μας...

Συμπέρασμα 3ο

Η πραγματική αγάπη πληγώνεται μόνο όταν δεν μπορεί να εκδηλωθεί...

Συμπέρασμα 2ο

Καλός άνθρωπος ειν ο λιγότερο κακός....

Ατιτλο (Ιούλης 2006)

Την ώρα που θα γεμίζει το μυαλό μου με άδειες σκέψεις
Θα φανείς απ το πουθενά σαν το όνειρο
Και θα ρωτήσεις γι αυτή την ώρα
Θα ρωτήσεις: "T'ι ώρα είναι;"
Kαι θα αποκριθώ: "Η ώρα του Παραλόγου"
Το Παράλογο θα ξεγλυστρίσει μέσα απ το νέφος
Και θα απευθυνθεί στην Λογική:"Η ώρα δεν υπάρχει,
εσύ την δημιουργείς"
Τότε η Λογική θυμωμένη που το Παράλογο
αμφισβητεί τον χρόνο,θα ξαπλώσει στο αγριόχορτο
και θα μονολογήσει:
"Χρόνος μπαίνει,χρόνος βγαίνει στο παράθυρο κοιτά
Την πετσέτα του στεγνώνει μέσα στα υγρά νερά
Το ρολόι του κουρδίζει στα απύθμενα,κρυφά
Και το μπόι του μετράει μέσα σε θολά κουτιά
Την ανάσα σου να κάμπτεις,δίχως να φυσάς τρελλά
Την αγάπη σου ν απλώνεις, δίχως να ζητάς πολλά
Είναι ο χρόνος που τελειώνει στα πυκρά,μικρά κλαριά
Και τον άνθρωπο θυμώνει στην αυλή του πουθενά...

Ατιτλο (25/07/2006)

Τρελός στιλοβάτης στην άκρη του νου
Μαζεύει κομμάτια χαμένου καιρού
Παράθυρο κλειστό,καίκι αδειανό
Στην άμμο τη λεπτή θα γράψω Σαγαπώ
Σταλαγματιά ψυχής αγγίζει τη σωτηρία
Αλλά εσύ με στάχτη θέλεις να λουστείς
Με στάχτη πυκνή,πηκτή,γκρι
Γκρι όπως το δέντρο της καρδιάς
Και ο χτύπος της σκουριάς
Γκρι σα το παρελθόν σου
Και την τωρινή ζωή σου
Που ζει μέσα σε σύννεφα
Απο σπασμένα βέλη
Βέλος με χτύπησε στη μέση
Του πουθενά
Και φόρεσα το κιμονό
Για ν αποφύγω τις πληγές
Σα βρέφος με κοιτάς και γελάς
Η τρύπα που μεγαλώνει ολοένα
Δε σε φοβίζει
Σε αφήνει αδιάφορο
Αδιάφορο απο ο,τι συμβαίνει μέσα σε αυτήν
Το σκίρτημα θυμάται την ύπαρξη του
Και ζωντανεύει ξανά
Σα το γδύσιμο ενός κέρινου ομοιώματος
Σα τον αλλοπαρμένο πρίγκιπα
Που ζητά παρηγοριά απο μια τελετή συμβάντων
Η λίστα της αναμονής έχει πια τελειώσει
Κι όλοι χειροκροτούν τον ανελέητο πόθο
Του μέλλοντος...

Σε πήρα σοβαρά (Απρίλης 2010)

Πετάχτηκε η άνοιξη με τις αμυγδαλιές
Και περιμένω να φανείς γεμάτος μυρωδιές
Το πήρα σοβαρά Σε είδα πιο βαθιά Και μάτωσα ξανά
Εισέβαλαν & οι μορφές
Με τις φτερούγες σα μυρτιές
Και περιμένω να φανείς ή έστω να σαι ειλικρινής
Το πήρα σοβαρά Σε είδα πιο βαθιά Και μάτωσα ξανά
Μισάνοιξαν οι φυλλωσιές
Απο τις άγριες μουριές
Σαν άνοιξη σε καρτερώ απ το περβάζι το χτιστό
Το πήρα σοβαρά Σε είδα πιο βαθιά Και μάτωσα ξανά
Σήμερα με πορτοκαλί τον ήλιο που μεσολαβεί
Πριν απ το βράδυ το μακρύ
Πλυμμύρισες με τη σιωπή,ενώ & πάλι μου χες πει
Πως θ αποφύγω την πληγή την άδοξη αυτή στιγμή
Το πήρα σοβαρά Σε είδα πιο βαθιά Και μάτωσα ξανά
Οι πεταλούδες έχουν βγει χρωματιστές σε ήλιο χρυσαφί
Πετάνε πια εδώ και κει
Πετώ και γω μαζί..
Το πήρα σοβαρά Σε είδα πιο βαθιά Και μάτωσα ξανά
Λιγόστεψε & η βροχή που μεταδίδει θλιβερή
Την παρουσία στην ψυχή
Γέλασα καθώς μπορεί
Να χες μέσα σου αλήθεια καθαρή
Το πήρα σοβαρά Σε είδα πιο βαθιά Και μάτωσα ξανά
Ελεγες διάφορα πολλά
Σημαντικά & φωτεινά
Δεν περιμένω πια να ρθεις,αλλά να σαι έστω ειλικρινής
Το πήρα σοβαρά Σε ειδα πιο βαθιά Και μάτωσα ξανά
Τώρα ξανά παρακαλείς ο,ποτε γίνεται να δεις
Αυτό που εσύ αιμορραγείς
Τόσο καιρό...
Αλλά αργείς
Τι κι αν το Πήρα σοβαρά Και σε είδα πιο βαθιά,
Μάτωσα ξανά....

Ισίδωρος

Απροκάλυπτα τα σχέδια που ετοιμάζω για το μέλλον
Καμιά φορά με ξεγελά το παρόν και με τραβά το παρελθόν
αλλά γρήγορα επανέρχομαι στην αρχική διατήρηση των σχέσεων μου
Μεταξύ αγάπης και μίσους
Φιλίας και έρωτα
Διαμάχης και ηρεμίας
Καλοσύνης και εκκεντρικότητας
Στιγματισμένες οι υφές των τραγουδιών μου
φωνάζουν την ολοκλήρωση μιας νότας
Μιας νότας που διέφυγε του ονείρου
και απέσπασε τις καλύτερες κριτικές κοινού
Ασύλληπτη η μελωδία στα κουφά αυτιά των εχθρών μου
Αψεγάδιαστο και το δικό μου κονσέρτο
που μόλις με είδε αφανίστηκε απο προσώπου γης
Κάπου στο αχανές μέλλον θα με βρείτε
εκει οπου με ψάxvω κι εγώ..

Συμπέρασμα 1ο

Την απόγνωση την αποδοκιμάζεις

με χίλιους τρόπους,
μέχρι να βρεις τον κατάλληλο

και να την χτυπήσεις...

Πέρασεν η ώρα...

Αγαπημένε,πέρασεν η ώρα
και εσύ δεν έρχεσαι
Παρά ταξιδεύεις σε πολιτείες ξένες
Πέρασεν η ώρα
και εσύ τραγουδάς τις χαμένες ελπίδες
του παρόντος
Αγαπημένε...
Τι κοντοστέκεσαι εκεί και δεν έρχεσαι;
Παρά φορώντας τον μανδύα του κάλλους
περυφανεύεσαι για καιρούς άλλους
Μην περυφανεύεσαι,
παρά να απογοητεύεσαι
γιατί πέρασεν η ώρα
Αγαπημένε...
Τί μου ανταποκρίνεσαι
αφού δεν σε ενδιαφέρει η ζωή μου;
Πέρασεν η ώρα πια
και δεν αφουγκράζεσαι την ψυχή μου
Παρά κοντοστέκεσαι εκεί
με ενα όραμα άγνωστο χωρίς εμένα μέσα
Αγαπημένε..
Πέρασεν η ώρα του σπαραγμού
και εσύ δεν έρχεσαι
Παρά κουνάς το χέρι με αδιαφορία και ομορφιά
Πόση ομορφιά να κρύβει μια συγκίνηση πεπερασμένη;
Πέρασεν η ώρα
και εσύ δεν τραγουδάς πια...
Παρά λούζεσαι στη χρυσόσκονη του αέρα με ορμή
Μην λούζεσαι
Παρά να κοίτεσαι
Γιατί πέρασεν η ώρα
και δεν αναπνέεις πια όπως πριν
Αγαπημένε...
ουτε εγώ αναπνέω όπως πριν
Πέρασεν η ώρα...

Η μετάβαση στην άλλη πλευρά...

Όλοι περνάμε αρκετές φορές απο

την κόλαση στην διάρκεια της ζωής μας..
Το πέρασμα μας όμως είναι παροδικό..
Είναι το κενό ανάμεσα σε αυτό που ήσουν

κ σε αυτό που έγινες μετά απο αυτό που ήσουν..
Οχι, οτι αλλάζεις επι της ουσίας το καλούπι σου..

Απλά περνάς σε μια άλλη πλευρά..
Διάσταση πλευράς είναι...
Οπτικής...
Μετατροπή οπτικών στον ίδιο πραγματικό κόσμο..
Κάτι σαν μεταμόρφωση..΄

Χωρις την ύπαρξη εξάλειψης
Κάπως έτσι ζούμε την ζωή μας..
Οσο ριζική και μοιραία κι αν είναι

μια απώλεια ή μια απόρριψη..
Οσο σημαντικό κι αν είναι αυτό που

μας άρπαξαν μέσα απ τα χέρια
ακόμη κι αν αλλάξαμε εντελώς, κι απ τον

προηγούμενο εαυτό μας
δεν ΄χει μείνει παρά μόνο η επιδερμίδα,

συνεχίζουμε να παίζουμε ρόλους
ζωής βουβά..
Αλλάζει ο ρόλος, αλλά τα σκηνικά ίδια..
Το μοτίβο ίδιο...Ζώντας..
Ανάθεμά κ αν καταλάβαινε ποτέ κανείς τις

ιδιότροπες μορφές τις σκέψεις μου
Να άλλη μια κόλαση.Ενα κενό μοναξιάς...
Η ακατανόητη σκέψη μου, η οποία μάλλον

φροντίζει να επηρεάζεται απο το συναίσθημά μου
και προκαλέι το γράψιμο
Αυτό το αταίριαστο γράψιμο σε εποχή βουής μεγάλης..
Οταν όλα βουήζουν πώς να ακουστείς εσύ;
Πώς θα κάνει η δική σου φασαρία τη διαφορά;
Φασαρία..Φασαρία..
Χωρίς αυτή ίσως όλα να χαν πάρει

ένα δρόμο πιο λιτό και βαθύ
Σωπαίνω κ γω μπας και αφουγκραστώ

το βάθος στην πραγματική του διάσταση..

Ατιτλο (Απρίλης 2009)

- Μέσα στις σκιες κρατάς το φυλαχτό νομίζοντας οτι αντιπροσωπεύεις το φως
Αλλά...
Το φυλαχτό διπρόσωπο...Δεν είσαι ακίνδυνος για ο,τι δίνεις
Εκεί μέσα στις σκιες, σίγουρα δεν είσαι...
Αν το αποτέλεσμα είναι που μετράει, τότε έχεις τις ίδιες πιθανότητες να βλάψεις
με οποιονδήποτε άλλο
Οσο κι αν οι προθέσεις διαφέρουν
Όλοι εξίσου επικίνδυνοι...
Γιατί δεν μπορείς να ξέρεις αν οι προθέσεις σου θα σε υπακούσουν
Αν θα σε ακούσουν και δεν θα σε προδώσουν
Εκεί μέσα στις σκιές
Δεν είσαι ακίνδυνος για ο,τι δίνεις
Η μαύρη νταμα της ζωής είναι κοντά και δεν ξέρεις τί αποφασίζει
Τί σκέφτεται να πράξει κάθε φορά
Αν θα συμφιλιωθεί με τις προθέσεις σου ή θα τις προδώσει...
Και μαζί με αυτές και σένα..
Είσαι εξίσου επικίνδυνη με μια επικίνδυνη
Γιατί το αποτέλεσμα μπορεί να ναι το ίδιο αν προδωθείς απ τις συγκυρίες
Και τότε..διόλου μετράνε οι προθέσεις σου
Τότε το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να κλαις κ να κουβαλάς αυτη την ενοχή
Οσο βαριά και να ναι..
Μέχρι να γίνει κάτι που να μπορέσει να την εξαλείψει
Εκείο μέσα στις σκιες δεν βλέπεις καλά...
Βγες απο κει! Πήγαινε αλλού..
- Πού;
- Δεν ξέρω..Αλλού, πάντως όχι μες στις σκιες!Εκεί δεν έχεις ορατότητα..Δεν έχεις αντίληψη..
- Και η μαύρη ντάμα που καραδοκεί; Τί θα την κάνω;
- Να την αντιμετωπίσεις. Όχι με φόβο..με θάρρος, έστω και μέσα στις σκιες..
- Πώς;
- Η μαύρη ντάμα είναι αυτή που κουβαλας μετά το συμβάν. Η ενοχή απαιτεί ανοχή..Για δες..
- Τί;
- Τις σκιες...Δικές σου είναι...Ολόδικες σου...Και τις κουβαλάς..Μια και μια άλλη..Προστίθενται εσώτερα..
- Όχι! Όχι άλλες...Δεν ξέρω αν μπορώ άλλες...
- Είπαμε αντοχή. Αλήθεια, πόση εμπιστοσύνη επέδειξες αυτή την φορά στο συναίσθημα;
Σε αυτή τη μαύρη ντάμα;
- Καμία!
- Τώρα κουβάλα λοιπόν τις σκιες σου και σταμάτα να σκέφτεσαι. Απλά κλαίγε και κουβάλα.
Μέχρι να αντιμετωπίσεις τη μαύρη ντάμα
- Μα πώς; Κλαίω! Να! Κάθε μέρα πενθώ γι αυτές τις σκιες...
Γι αυτές τις ενοχές..Που προστίθενται μια..κι άλλη μια..
- Μέτρα! Θα χάσεις το λογαριασμό.Δεν λογαριάζονται πια..
Είναι αμέτρητες όσο είναι δυσβάσταχτες..
- Ναι! Ακριβώς αυτό! Δυσβάσταχτες! Δεν είμαι ακίνδυνη για ο,τι δίνω..
Εκεί μέσα στις σκιες, όχι!
- Κλάψε κι άλλο! Μάτωσε κι άλλο! Δεν φτάνει!
- Κλαίω! Κλαίω και ουρλιάζω, αλλά αυτή η μαύρη ντάμα δνε λυπάται..Και οι σκιες δεν φεύγουν!
- Κλάψε κι άλλο! Δεν φτάνει! Πώς να εξαλειφθούν αλλιώς;
Δεν φτάνει! Μην σε λυπάσαι!
- Τόσο αίμα δνε φτάνει; Πόσο πια; Πόσο παραπάνω πρέπει να βιαστεί η ψυχή
για να μουδιάσει και να γαληνέψει;
- Κλάψε σου λέω! Δεν ακούς;
- Να οι σκιες! Να τες...Μια, δυο, τρεις...χάνεται το μάτι μου στο μέτρημα..
- Είπαμε είναι αμέτρητες οσο θα ναι δυσβάσταχτες. Μην τις μετράς. Μόνο κλαίγε και μάτωνε!
- Η μαύρη ντάμα πλησιάζει! Τί να κάνω;
- Τί να κάνεις..Να την δεις κατάμουτρα!
- Θα τ'αντέξω;
- Όχι. Γι αυτό να το κάνεις...για να μάθεις ν αντέχεις.Πώς αλλιώς;
- Κάπως αλλιώς;
- Δεν υπάρχει αλλιώς.Δες την!
- Μα είμαι ματωμένη! Δεν βλέπω μπροστά μου!
- Να δεις. Δες την ματωμένη. Αλλιώς οι σκιες δε θα φύγουν..
- Εχω γδαρθεί και στον αριστερό αγκώνα..για δες λίγο..
- Εσύ δες!...Την ντάμα!
- Κάπως αλλιώς;
- Πώς αλλιώς;
- Άμα χόρευα έτσι ματωμένη και γδαρμένη με τις σκιες; Aν εμπιστευόμουν αυτε΄ς αυτή την φορά;
Ίσως μάθω να εμπιστε'υομαι και το συναίσθημά μου..
- Κάντο!
- Έτσι ματωμένη;
- Έτσι!
- Μα δεν πιάνονται οι σκιες...Μόνο να βαραίνουν ξέρουν..
- Τότε δες την ντάμα..Αργείς!
- Την βλέπω..Σε βλέπω..
- Και; Πώς νιώθεις;
- Πόνο, κλάμα, αίμα...Δεν έχω άλλες λέξεις..Να πνιγώ απο το κλάμα ή απο το αίμα;
- Αρκεί να πιστέψεις. Να πιστέψεις μια φορά την ύπαρξή μου.Να με εμπιστευθείς..
- Να πνιγώ απ το κλάμα ή απ το αίμα; Κλαίω κ ματώνω συνέχεια..
- Να πνιγείς απ ο,τι θέλεις, αρκεί να εμπιστευθείς
- Φτάνει πιά! Θα πνιγώ!
- Αν πνιγείς, θα εμπιστευθείς.
- ..........................................................................ΤΕΛΟΣ............................................................

Σκηνή έργου...

Νεαρός Ανδρας: - Zητώ παρηγοριά απο κάτι που αναδύεται..Κάτι σκιερό & πρωτόγνωρο
Ωριμη Γυναίκα: - Ζητά παρηγοριά απο τον πόνο
Α: - Zητάω να μπορώ να αποκοιμιέμαι στο χορτάρι δίχως την παραμικρή έγνοια
Γ: - Ζητάει να αποκοιμηθεί ήρεμος
Α: - Ζητάω την άσκοπη σιωπή που εκείνη φέρνει μπρος μου και ανοίγει τα χέρια για να την καλωσορίσει μαζί με μένα..Δεν ξέρω μέχρι πότε θα περιμένει..Απλά στοχέυω στο όνειρο που αναβλύζει απ τα δυο της μάτια..Δεν ξέρω μέχρι πότε θα με νιώθει,απλά στοχεύω στην καλοσύνη που αναβλύζει απο τα δυο της χέρια..
Προς τα που να πάω..;
Γ: - Προς τα δω να ρθεις..Που σε περιμένω χωρίς την παραμικρή βιάση.Προς τα δω να σύρεις το κορμί σου που κουρασμένο παρακαλεί φροντίδα..
Α: - Δεν ξέρω αν με περιμένει...Δν..
Γ: - Ναι, σε περιμένω..Είπαμε,χωρίς βιάση..Αλλά με τρόμο μικρού παιδιού μήπως και εκμεταλλευτείς την εγκαρτέρηση και αργήσεις να παρουσιάσεις την άφιξη του κουρασμένου σου κορμιού
Α: - Δεν ξέρω αν με περιμένει ακόμη..Γιατί είν αργά και μπορεί να χει ξεχάσει..Μπορεί να χει εγκαταλείψει τη σκέψη της μορφής μου, τον πόθο του κορμιού μου του κουρασμένου..Ίσως μπορέι να...
Γ: - Όχι, δεν ξέχασα.Ακόμη ζει ο πόθος της εγκαρτέρησης.Μεγάλο τίμημα η ύπαρξη της προσμονής.Τόσο μεγάλο που σχεδόν τρυπά κάθε μου παραπανήσια σκέψη και λέξη.
Με προσμονή λοιπόν..
Α: - Ίσως μπορεί να χει εγκαταλείψει,γιατί η εγκαρτέρηση απαιτεί μεγάλη προσμονή κι αυτό θα ήταν για κείνη πολύ μεγάλο τίμημα.Μεγάλο τίμημα και βαρύ για την ανάλαφρη ψυχή της.Δεν ζητώ αυτό..Την προσμονή της..Αλλά να γείρω κάπου το κυρασμένο μου κορμί που κοιμάται και ξυπνά με τις διαθέσεις κάποιου που ατενίζει το ονειρο και αγαπά μια ανάλαφρη ψυχή.
Ζητώ να γείρω στην ψυχή αυτή..
Γ: - Γείρε!Η ψυχή αυτή υπάρχει απρόσμενα για κάθε κουρασμένο κορμί σαν το δικό σου.Μόνο για το δικό σου
Α: - Θα ναι άραγε μόνο για το δικό μου; Ή θα εξυπηρετεί κι άλλες στιγμές φευγαλέα;
Γ: - Μόνο για το δικό σου σου..Δεν μπορεί να εξυπηρετεί άλλες στιγμές ουτε καν φευγαλέα..Η εγκαρτέρηση είναι μια, για ένα σώμα..Το δικό σου..
Α: - Ζητώ παρηγοριά απο το χέρι της
Γ: - Αφησέ με να σ αγγίξω..
Α: - Ζητώ φροντίδα απ τις λέξεις της..Απ την αύρα της
Γ: - Αφησε με να σου μιλήσω..Ξέρεις..σε περιμένω καιρό με εγκαρτ..
A: - Ναι, ξέρω..Με εγκαρτέρηση..ή καλύτερα προσμονή..Αυτό δνε είναι το τίμημα;Θα ναι άραγε ακόμη εκεί..Να γείρω πάνω της..Να ακουμπήσω τη ζωή μου δίπλα στη δική της..
Γ: - Είμαι ακόμη εδώ..Φευγαλέα πλέον μα ακέραιη...Μπορείς πια να ακουμπήσεις δίπλα μου την ζωή σου για να μπορώ να..
Α: - Μπορώ να ακουμπήσω δίπλα της πλέον...Νομίζω ήρθε η ώρα..Αρκετή η προσμονή της..Αρκετή η κούρασή μου..
Γ: - Να μπορώ να σ αγαπήσω άφοβα, ελέύθερα!
Α: - Μπορείς!Οπως και γω!Σου παραδίδω το κορμί μου μαζί με την ψυχή μου..Φτάνει η προσμονή..
Γ: - Φτάνει...

Εγώ πάντα εκεί...(Μάρτης 2009)

Ανθρωπος και ψυχή..
Νους..
Διπλα στους ανθρώπους
Πάντα
Υπάρχει το "πάντα";
Ποτέ δεν υπάρχει το "Πάντα"..
Ποτέ;
Υπάρχει "Ποτέ";
Πάντα υπάρχει το "Ποτέ"...
Κι εγώ πάντα εκεί..
Ανθρωπος
Ανθρωποι δίπλα, μέσα, ανάμεσα
Ερχονται και φεύγουν
Κι εγώ πάντα εκεί...
Θέλω να ξέρω άραγε τί περιμένω
Κι είμαι πάντα εκεί...
Ανάμεσά τους..Δίπλα τους..
Με ξεχνούν
Με αφήνουν
Κι εγώ πάντα εκεί..
Να απορώ γιατί δεν κάνουν το "Πάντα" πράξη.
Γιατί πάντα να υπάρχει μια υπόσχεση η οποία δεν κρατά ποτέ..
Οσο πιο εύκολα μπορούν να δίνουν υποσχέσεις
Τόσο πιο δύσκολα τις κρατούν..
Πάντα..
Κι εγώ πάντα εκεί να περιμένω
μήπως και διαψευστώ
Μήπως και κρατήσει κάποιος τελικά την υπόσχεσή του
Ένας άνθρωπος κι ένας ακόμη
Μια ζωή..
Κι εγώ πάντα εκεί
Δίπλα της
Μέχρι ν αποφασίσει ν αποχωρήσει κ αυτή..
Ενα φύλλο έπεσε
Ένα φύλλο πέφτει
Οπως ένας άνθρωπος που φεύγει
Σκληρά και ξαφνικά
Αιματηρά,Αιχμηρά
Κι εγώ πάντα εκεί..
Με πληγές αυτή την φορά
Μετά την άπειρη φορά φυγής
Πληγωμένη
Ενας άνθρωπος κι ένας ακόμη..
ΜΙα άλλη ζωή
Καινούρια
Μεσα στη δική μου
Κι εγώ πάντα εκεί
Δίπλα της
Ενα αστέρι 'επεσε
Ενα αστέρι πέφτει
Όπως ένας άνθρωπος που φεύγει
Σκληρά και γρήγορα
Κάνω μια ευχή
Να μην ματώσω αυτη την φορά
Να πάψω να ματώνω
αλλά..
Τώρα πια το αίμα γίνεται πηχτό και ξερό
Ξεραίνεται πάνω στο δέρμα
Πάνω στην μεμβράνη της καρδιάς
Της ανήσυχης που συνεχώς χτυπά δυνατά
Στο τέλος το ξεραμένο αίμα την σφίγγει τόσο
που την σκληραίνει..
Αθελά της
Μετά απο αυτό
Εγώ πάντα εκεί..
Ξεραμένη πια, μα εκεί..
Χωρίς να ξεχνώ το "Πάντα"
Κρατώντας μια υπόσχεση που δεν δόθηκε ποτέ
Που απλά υπήρχε εκεί πάντα
Μέσα μου
Ακόμη κι όταν η καρδιά ξεραμένη
απο το αίμα χτυπούσε αργά τώρα πια
και βαριά...
Ενας άνθρωπος κι ένας ακόμη
Μια ζωή
Κι εγώ πάντα εκεί
Μέχρι να καταλάβω τί περιμένω απο το "Πάντα"
Απο αυτούς που έρχονται κ φεύγουν
Τόσο ελαφράν την καρδίαν
Τόσο εύκολα και σκληρά
Υπάρχει "Πάντα";
Ποτέ δεν υπάρχει το "Πάντα"
Ποτέ;Υπάρχει "Ποτέ";
Πάντα θα υπάρχει το "Ποτέ"....

Ενα μπαλόνι η καρδιά...

Mια μέρα χωρίς να το πολυσκεφτώ σου χάρισα την καρδιά μου...
Σε άφησα να την κρατήσεις,να την πάρεις αγκαλιά, να την ψηλαφίσεις,να την παρατηρήσεις..
Μα εσύ την έβαψες άλλο χρώμα..την τσαλάκωσες..
Μια μέρα χωρίς να το σκεφτώ σου χάρισα την καρδιά μου..
Σε άφησα να της μιλήσεις, να την κοιτάξεις,να την ακούσεις...
Μα εσύ την μύρισες, την ζούλιξες, την έβρισες γιατί δεν την καταλάβαινες...
Δε ρώτησα το γιατί...Απλά αποφάσισα να μην σου την παρω πίσω ποτέ..
Γιατί σου την χάρισα..Ο,τι χαρίζεται,δε παίρνεται πίσω..
σωστά;Ενα μπαλόνι είναι η καρδιά μου...
ανάλαφρο, κατακόκκινο, ζωηρό μπαλόνι...
χαρισμένο & δοσμένο στο χέρι σου..Να το κάνεις ο,τι θέλεις...
Μην αφήσετε ποτέ ενα μπαλόνι που σας χαρίζεται...
Μην το εγκαταλείψετε ποτέ γιατι κάποια στιγμή θα το μετανιώσετε..
Θα το αφησετε & θα χαθεί εκείνο χωρίς γυρισμό...
Ας είμαστε ενωμένοι & ανάλαφροι...
Ας έχουμε το θάρρος να χαρίζουμε το μπαλόνι μας χωρίς να το σκεφτούμε
& αυτος που θα το λάβει ας έχει το θάρρος να το κρατήσει σταθερά
& δυνατά για πάντα ανάμεσα στα δάχτυλά του,
χωρίς να το τρυπήσει & να το κακομεταχειριστεί...
Ολα τα άλλα είναι χαμένος χρόνος απλά..
σκεφτείτε πως κάθε κακομεταχείριση είναι χαμένος χρόνος απλά
& τίποτα άλλο.. γι αυτό μια μέρα χωρίς να το πολυσκεφτείτε..
χαρίστε την καρδιά σας...

Dust

Σκόνη στο μυαλό...ή την ψυχή;

Περπατώ βρίσκοντας διέξοδα...
προσπαθώντας να συσσωρεύσω όλο & λιγότερη σκόνη...

Στην ψυχή..
Αντιλήψεις & χειρονομίες ανεξέλεγκτες εισβάλλουν στον χώρο..
στον σκονισμένο χώρο της καρδιάς..

Μέσα στη σκόνη τόσο ίδια &
θαμπά όλα.....

όλοι..

Ποιον να ξεχωρίσω;

Απο που;

Απο τις στιγμές...
Τις θαμπές επίσης..

Σκόρπισα ρόδα παντού...
Να με κοιτούν να γελώ μέσα στο φως που θαμπώνει απο τη σκόνη..
Με σηκωμένο το κεφάλι γελώ στη φωτεινή σκόνη..

Νιώθωντας παιδί ακόμη..
Γελώ παιδικά!

Και σου απλώνω το χέρι να το πιάσεις...

Δεμένοι πάντα..
Παντού..

Δεν έχει σημασία που..

Αρκεί το παντού..

Κι ας είναι μέσα στη σκόνη...
Κλώτσησα τα νερά που γίνονται σταγόνες στον αέρα & αποσπούν τη σκόνη..
Το νερό ξεπλένει για λίγο το θολωμένο τοπίο της σκέψης..
Αυτό σου εύχομαι λοιπόν..

Ξεπλυμένο μυαλό πάντα...

Χωρίς σκόνη,χωρίς τη θολούρα της,
το θάμπωμά της...

Καθάρια σκέψη σα το νερό το κρύο στα άγρια ποτάμια των δασών!
Ετσι ευχομαι να παραμείνει & η αγάπη μου για σένα!

Καθαρή & ξεπλυμένη απο βρωμιές & σκόνη..

Μαζί καθαρά & αληθινά λοιπόν..
Δίχως το παραμικρό στίγμα σκουπιδιού...

ή & ανάμεσα σε αυτά να ξεχωρίζω τη μορφή σου...
Τη μοναδική & αναντικατάστατη αυτή που πληρεί κάθε ξέχωρο κομμάτι τη ψυχής..

Ατιτλο

Αέρινες ψυχές μυροβολούν το γύρω
με άκαμπτες νυχιές
με σκοτεινές νυχτιές
Σε βαθύ πηγάδι μαίνεται η αγάπη και την ψάχνουν
όλοι σα θησαυρό
Γελώ,γελώ αντί να κλάψω
Δάκρυ!
Σύνηθες φαινόμενο΄..οπότε γέλιο!
Φτερά ανέμου για πολυπληθές συγκυρίες
Ακατανόητα σχέδια και πλάνα
γεννιούνται στη σειρά των γεγονότων
Ακατανόητα και τα βήματα που ακολουθώ
Απειρα και μεγεθυμένα
Προς το καλύτερο
Πάντα
Αεράκι τρυφερό μέσα σε ρηχό πιοτό
Αέρινη και η στεριά που βρέχεται απο νησιά
Ξωτικά εδώ και κει
Πεταμένα απο τις λέξεις των ανθρώπων
Παρατημένα απο τις συνήθειες των ανθρώπων
Περιμένουν...περιμένουν...
μια ζεστή αγκαλιά,μια σπάνια φιλία
που θα τους ζεστάνει και θα ζωντανέψουν
Και το φως περιμένει το σκοτάδι
Το σκοτάδι..Το σκοτάδι..
Οχι σκοτάδι,μόνο Φως!
Φωτεινό,λαμπερό,δυνατό
σχεδόν να τυφλώνει,τόσο δυνατό
Για να φαίνονται όλα
Και οι λεπτομέρειες που πασχίζουν να κρυφτούν
μέσα σε λέξεις και πράξεις
Να τις βρούμε όλες εκείνες τις λεπτομέρειες
που θα ξετυλίξουν τη διαφορά στα θέματα
Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά
Μόνο αυτού του είδους οι λεπτομέρειες
να φανερωθούν λοιπόν!
Αυτές μας ενδιαφέρουν
Οι υπόλοιπες ας κρύβονται στα μονοπάτια που επιθυμούν
Χρώματα,χαλιά,κουβέρτες και παπλώματα
Ετοιμάζονται για τη χρήση των θαυμάτων
Η χρήση...
ή αλλιώς εκμετάλλευση των καλών στοιχείων
Εκείνων που κάνουν τη διαφορά μέσω της λεπτομέρειας
Λουλουδάκια του αγρού και ποιήματα τυφλού
Του τυφλού που βλέπει τα πάντα αλλά εκτιμά το σκοτάδι
σα κάτι το ασυνήθιστο και σπάνιο
Τόσο σπάνιο οσο και οι λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά
στα θέματα
Κυβερνήτης των ήχων που κουφαίνουν τους αλλοπρόσαλλους
Εκείνους που βλέπουν και ακούν σαν τυχοδιώκτες
Μπερδεμένη έννοια στην ψυχή μπλοκάρει συναισθήματα
και εκφράσεις
Οι αντιδράσεις ανήκουστες και οι λέξεις πρωτάκουστες
στα μάτια ενός τυφλού και στα αυτιά ενός κουφού
Πώς να ακούσεις;
Πώς να δεις αληθινά όταν η ψυχή είναι βρώμικη;
Οταν εσύ φροντίζεις να την τακτοποιείς σε λάθος δρόμους;
Λάσπη,λάσπη..
Τόση που δε βγαίνει πια
Οσο και αν προσπαθήσεις να καθαρίσεις την ψυχή απο την λάσπη
θα έρθει μια στιγμή που δε θα μπορεί να βγει
Τόσο μεγάλη βρωμιά!
Και ύστερα αναμένεται το τίποτα
ή μάλλον το σχεδόν τίποτα
Επισήμανση λοιπόν στις λεπτομέρειες
μήπως και σωθούμε
Μήπως δούμε και ακούσουμε αληθινά
και ξεβρωμίσει η ψυχή κάποια στιγμή
Τα υπόλοιπα έπονται..
Η ψυχή να σωθεί
Τα υπόλοιπα έπονται..
Η καρδιά να ανοίξει
Αυτή που είναι κλεισμένη ερμητικά εδώ και αιώνες
απο οτιδήποτε αληθινό
Στο σκοτάδι και πιο πέρα
Στο βαθύ σκοτάδι
Φως λοιπόν
Η λεπτομέρεια που θα ξετυλίξει τη διαφορά με την
καθαρότητα της ψυχής και θα επιφέρει το φως σε αυτή
Το φως μέσα στο άπλετο και βαθύ κατα τα άλλα
σκοτάδι
Λαμπερό τόσο που να τυφλώνει
Τόσο που και ο τυφλός θα δει αληθινά
και ο κουφός θα ακούσει δυνατά
Θα δει την καρδιά να ανοίγει και να ανθίζει
λουλουδάκια παντός τύπου
Θα την ακούσει να χτυπά με δύναμη μελωδική
και σπάνια
Τόσο σπάνια οσο και οι λεπτομέρειες που ψάχνουμε
Εκείνες που θα κάνουν τη διαφορά μέσω της καθαρότητας
και της λάμψης των όμορφων στιγμών
που θάφτηκαν για λόγους αμέλειας χρόνια τώρα
στο βαθύ σκοτάδι

Το Tango

Ξαπλωμένη και μόνη

Μόνη και ξαπλωμένη

Σκέφτηκα για μια στιγμή να κλείσω τα μάτια

μα φοβήθηκα το ονειρο

Το όνειρο που θα ρθει, θα με πιάσει απο το χέρι

και θα με συνεπάρει

Αμφιταλάντευση;

Λύπη;

Φόβος;

Ισως και όλα μαζί

Ισως τίποτα απο αυτά

Κλείνω τα μάτια

Ετσι δεν θα είμαι εγώ υπέυθυνη για ο,τι δω

Θα μπω μέσα στο όνειρο

στο δικό σου όνειρο και θα ταυτιστώ με το κενό

που χαροπαλεύεις

Φως κατακλίζει τον χώρο μου

Γεμάτο αστέρια της ημέρας και ήλιους της νύχτας

Γεμάτο χωρούς και ποτά

Ενα tango με περιμένει στη γωνία να το πιάσω

Ο αέρας μου παίρνει τα μαλλιά

Τα μακριά,λυτά μου μαλλιά καθώς χορέυω

Με παθος και τόλμη

Με δύναμη και πυγμή

Ετσι ζω και έτσι μαθαίνω

Η μάλλον έτσι μαθαίνω να ζω

Απο σενα που συνομιλέις κάθε τόσο με τον δίδυμο

αδελφό σου

Αδελφές ψυχές ή ξένα σώματα;

Δεν μου έλεισες ποτέ την απορία..

Ο χορός οσο πάει γίνεται πιο έντονος

Η ζωή θέλω να πω..

κι εγώ εκεί παρούσα να ακολουθώ με βήματα

γοργά,δυναμικά,συστηματικά

Ξέρω τα βήματα

Χωρίς λάθη

Αριστερό μπροστά και δυο πίσω

Λυγισμένα ελαφρώς γόνατα και ίσια πλάτη

Κεφάλι προς τα πάνω

Ατενίζει το μέλλον

Μετρώ τα βήματα για να μην τα χάσω

Ελα!

Σε περιμένω μα δεν ανταποκρίνεσαι

Φοβάσαι;

Λυπάσαι;

Αμφιταλαντέυεσαι;

Εγώ όχι πια!

Απλά χορεύω στους ρυθμούς της ζωής

Της δικής μου ζωής..

Κάτι άπιαστο...

Κάτι απιαστο να μπορούσε να χυθεί μέσα
στο άπειρο παρελθόν μου
και αμέσως να ζούσα στο κενό

Κάτι άπιαστο να γινόταν η αγάπη μου
και θα μπορούσες να κοιτάξεις
τη μορφη σου μέσα της

Κάτι άπιαστο θα γίνει το μέλλον μου
και γρήγορα θα γνωρίσει το παρόν
στην πιο απόκρυφη στιγμή της ζωής μου

Κάτι άπιαστο που μπορεί να χειροδικεί
θα γίνει το κορμί μου
και αμέσως θα έκλεβα να όνειρα του εαυτού μου

Κάτι άπιαστο να μιλήσει το χέρι μου
και γρήγορα θα γυρίσει σελίδα
στο αδίστακτο μυαλό μου

Κάτι άπιαστο να πιάσω και αμέσως
θα σε βρω στην φαντασία κάποιου
που δεν υπάρχει αλλά νιώθει κάθε βραδιά
την άυρα σου την αέρινη

Κάτι άπιαστο θα γίνει η θάλασσα και
θα πέσω μέσα της για να πιαστώ...

Θα περιμένω...

Θα περιμένω μέχρι το χιονισμένο τοπίο των ματιών σου
να απευθυνθεί σε μένα

Θα περιμένω μέχρι το άστρο που γελά και κλαίει με την ίδια ευκολία
να χαθεί στον κόσμο της ποίησης

Θα περιμένω μέχρι να ανοίξουν οι ουρανοί και
να χυθεί απο μέσα τους το κόκκινο υγρό του παθους μου

Θα περιμένω μέχρι να μεγαλώσω αρκετά
ωστε να θεωρούμαι και πάλι μικρή

Θα περιμένω μέχρι να θυμηθείς απο
μόνος σου οτι υπάρχω και περιμένω...

Ατιτλο

Χαμήλωσα το φως και δάκρυσα
Δάκρυσα και μετά έκλαψα
Υστερα,εξαντλημένη η ψυχή είπε να κλείσει τα μάτια
Το μυαλό επίμονα στις δικές του σκέψεις
μα η καρδιά επιβαρυμένη κατά πολύ
Ξάπλωσα και έκλεισα τα μάτια
σα τους ονειροπαρμένους που ζητούν λυτρωμό
Ναι,ζητώ λυτρωμό απ τα όνειρα
Την άλλη οπτική πραγματικότητα
Τη δική μου
Αφού η απ΄τη πραγματικότητα με πληγώνει,
ζητώ λυτρωμό απο την άλλη
Ξάπλωσα μήπως και αποκοιμηθώ
και σταματώ να σκέφτομαι
Ξάπλωσα μήπως και πάψω να περιμένω
Να περιμένω...περιμένω..
Να περιμένω ανθρώπους,στιγμές,λύτρωση,
ηρεμία,ανθρώπους,στιγμές ανθρώπων,
ανθρώπινες στιγμές...
Κουράστηκα να περιμένω
Κουράστηκα να λυπάμαι
Κι ύστερα μου μιλάς εσύ για τα προβλήματα των άλλων
Μη μου μιλάς
Δε μπορώ να σ ακούσω..Δεν έχω αφτιά...Είμαι κουφή...
Δεν θέλω να έχω αφτιά
Κι ύστερα πιάνω το μολύβι και γράφω...γράφω..
μήπως και τ ακούσει κανείς
Η άδεια κόλλα ακούει καλύτερα χωρίς να σε διακόπτει
Τί ζήτησα;
Το μόνο που ζήτησα ήταν κάποιον να μοιραστεί τη σιωπή μου
Ούτε αυτό δεν κάνουν
Και μετά λυπάσαι πάλι...
Στα δύσκολα δεν έμεινε κανείς..
Ποτέ πποτέ δεν έγινε αυτό,οπότε τί παραξενεύεσαι;
Και μετά ξανακλείνω τα μάτια μήπως και
αποκοιμηθώ και σταματήσω να σκέφτομαι
και να λυπάμαι...
Κουράστηκα να λυπάμαι..
Θα κοιμηθώ.