Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

Ατιτλο

Στης άδοξης γαλήνης σου
το μαγικό σπαθί
χαλάρωσα τη δείνη σου
μέσα απο κλωστή
Κλωστή χρυσή με κέντημα
γεμάτο με ευχές
και γύρω γύρω θέλημα
να βρεις αυτό που θες
Αυτό που ψάχνουμε όλοι μας
μα δε το συναντούμε
ίσως γιατί το όνειρο
μια φορά το ζούμε
Πώς να μιλήσεις μόνος σου΄
όταν αυτό που θες
θα το χτυπάει αλύπητα
ο μαύρος σου μπερές
Σα να γυρνάς απο εκδρομή
κοιτώντας το παιδάκι
που σου γελά και σου κινεί
την πιο κρυφή σου απάτη
Κάποτε θα του έγνεφες
μ'έναν χαιρετισμό
μα, τώρα το παρέδωσες
μ'έναν απλό ληγμό
Δε βλέπεις πόσο γέρασες
απ'τα καφέ σου μάτια
μονάχα πόσο στέρεψες
απ'τα αγνά σου χάδια
Σταματημό δεν έχεις
με λυτρωμό αντέχεις
Το ξόρκι δε σε πιάνει
και η καρδιά σου χάνει
Σ'ένα παιχνίδι τρόμου
το χέρι σου δικό μου
Σε μια ζωή γεμάτη
με μια δροσιά του μπάτη
θα σε ξανάβρω φως μου
μέσα απο το "δωσ'μου"
Θ'αποκριθείς ή Θ'αντισταθείς
Δική σου επιλογή
μονάχα η αφή
Δεν έχω ησυχία
χωρίς μια τιμωρία
Τα λερωμένα γάντια
δείχνουν την κατάντια
Αυτά τα βελούδινα μπορντό
που κρύβουν όλο το θυμό
που μόνα τους με προχωρούν
σε κόσμους άλλους
που ζητούν εδώ και δώδεκα ζωές
να τους γυρίσω ως το χθες
Το πιάνο δε συνομιλεί
παρά κρατάει επαφή
κι η πόρτα που με γδούπο κλείνει
θέλει το άπειρο να σβείνει...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου